Intense and emotionally perceptive. I pick up on unspoken words and speak the language of gesture. Deep, mysterious, and magnetically attractive. I yearn for emotional intimacy. If hurt, I really sting -- and I don't forgive easily
APOY
April 8, 2008
“Sige na, sige na! Payag na’ko. Tutal hindi ka niya kayang iwanan kasi mahal ka parin niya at hindi ka rin naman niya bibitawan dahil ginagawa kaniyang fall back kapag hindi kami okay… Payag na akong dalawa tayo sa kanya. Tatlong araw siya sa’yo, tatlong araw siya sa’kin. Oh kaya naman, sa’yo siya sa umaga akin siya sa gabi. Kahit na luge ako dahil anytime na gusto mo ng sex pwedeng pwede mo siyang puntahan sa bahay nila.”
“Tang ina! Hindi ako ganon kagago! Hindi ako makikihati sayo! Hindi ko ugali ang makipag-agawan. Kung gusto mo siya, kung mahal mo siya. Sayo na si’ya.”
Ang pagsisimula:
Nagkakilala kami sa simpleng textmate muna. Text-text, tawag-tawag sa cellphone. Hanggang sa naging madalas ang pag-uusap namin sa telepono. Tumatagal ng ilang oras ang pag-uusap namin hanggang sa lumalim ang pagkakaunawaan. Sa madaling salita, nabuo ang relasyon namin. Mas lalong naging madalas ang pag-uusap namin sa telepono. Isang buwan na ang relasyon namin ng magpasya akong makipagkita sa kanya. Naging maganda naman ang kinalabasan ng unang pagkikita naming iyon. Sa isang motel namin tanagpuan ang aming mga sarili. Unang gabi namin sa pagbisita sa kamunduhan. Sa labin-dalawang oras na pagsasama namin sa apat na sulok ng kwartong iyon. Lalong lumalim ang pag-iibigan. Maganda ang takbo ng relasyon namin. Madaling naaayos ang simpleng hindi pagkakaunawaan. Hindi pinalilipas ang isang araw ng hindi naaayos ang munting pagtatalo. Maganda, masaya, puno ng kulay at pag-ibig.
Ang pagpapatuloy:
Sa pagdaan ng mga araw, walang di pagkakaunawaan ang hindi namin inaaayos. Pinupunuan ang pagkukulang ng bawa isa. Naging bukas sa bawat saloobin, naging matapat sa bawat salita. Napaka-gandang simula at pagpapatuloy ng nabuong pagkakaintindihan.
Graduating siya noon sa kursong Business Administration(Marketing) sa isang State University sa Maynila samantalang ako ay nagtatrabaho sa isang Engineering Firm. Kapwa parehong abala ngunit hindi nawalan ng oras sa isa’t-isa. Sinisikap kong magkaroon ng sapat na oras para sa kanya. Isang beses sa isang Linggo ang pagkikita namin. Isang beses ngunit labindalawang oras na pagsasama sa isang di kalakihang kwarto ng langit. Ganoon ang naging takbo ng relasyon namin.
Ang simula ng paglalaro ng apoy:
Ang apoy. Ang apoy na nagsisilbing liwanag sa kadiliman. Maganda, kaakit-akit na liwanag. Ngunit sa kabila niyo’y hindi maaaring hawakan o ang madampian. Mainit, masakit, nakaka-paso. Ngunit sa taglay nitong ganda ay hindi maiwasan ang makipag-laro dito. Masarap kung mapapatatiling hindi ka madadampian. Mainit! Nakakapaso! Masakit!
Sa unang pagkakataon:
Nagdesisyon akong mag-aral uli. Civil Engineering ang kinuha kong kurso. Sa may kalayuang paaralan mula sa amin ngunit hamak na napakalapit sa bahay nila.
“Hon, gusto kong mag-aral uli. Sa malapit na University dyan sa inyo nalang.”
“Eh paano na tayo kung mag-aaral ka uli. Magkaroon ka pa kaya ng time para sa’kin?
“Oo naman! Kung nung nagtratrabaho ako eh nagagawa ko, ngayon pa kaya na mag-aaral ako at malapit pa sa bahay n’yo.”
Enrollment! Natuloy ang balak kong magbalik paaralan.
“Pahiram ng phone mo. Palit muna tayo ng phone. Idaan mo nalang dito sa bahay bago ka umuwi, pagkatapos mo dyan sa school.”
“Sige, idadaan ko nalang dyan mamaya. Pero kukunin ko rin bukas ha. Daanan ko uli dyan.”
“Sige, kita nalang tayo mamaya.”
Idinaan ko ang phone ko sa bahay nila at umuwi na.
7:00pm.
“Hon, dito na’ko sa bahay. Ingatan mo yung phone ko ha.”
“Matutulog na ako Hon, masama ang pakiramdam ko. Napagalitan pa ako ng nanay ko.”
“Sige magpahinga kana, Bukas dadaan uli ako sa inyo para kunin yung phone ko.”
Hindi ko na siya inistorbo. Masama kasi ang pakiramdam niya. Pinagpahinga ko na. Alas siyete pa lamang ng gabi noon. Kinabukasan, maaga akong nagising para bumalik sa school dahil hindi ko pa natapos ang pagpapaenroll. Dumaan muna ako sandali sa kanila para kunin nga ang cellphone ko. Malinis ang inbox, outbox, at maging ang sent items na folder ng telepono. Nang tignan ko ang Communication Logs… sinuri at tinignang maigi.
“Hon, anong oras ka natulog kagabi?”
“Maaga pa.. 7pm nagpaalam ako sayo na matutulog na ako dahil masama ang pakiramdam ko.”
“Ah ganon ba?”
Alam kong nagsisinungaling siya dahil mula ng 7pm hanggang kinabukasan ng 6am ay kumpletong nakatala sa Communication Logs ng cellphone ko ang lahat ng incoming, outgoing text messages at maging ang calls. Walang playa. Sa madaling salita, hindi siya natulog ng maaga. Magdamag siyang nakikipagtext at nakikipag-usap sa iba’t-ibang tao. Hindi ko n asana papansinin at palalakihin pero hindi ako nakap-pigil sa konprontahin siya.
“Bakit kailangan mong magsinungaling sa’kin?”
“Ano ba ‘yang sinasabi mo? Paranoid ka nanaman dyan?”
“Sabihin mo sa’kin na mula 7pm hanggang ngayon eh hindi ka pa natutulog. Hindi pwedeng magsinungaling ang Logs ditto sa telepono ko. Oo nga, nabura mo lahat ng inbox, outbox, sent items at ang mga received at dialed numbers, pero nakalimutan mong ireset ang Communication Logs. Ano? Magsisinungaling ka pa ba?”
“Hon sorry… Wala lang naman iyon.. Mga kaibigan ko lang iyon..”
“Oo nga… Sige! Mga kaibigan mo nga lang sila… My point is…. Nagsinungaling ka!”
Dahil sa mahal ko siya, pinalampas ko ang bagay na iyon at hindi na pinalaki pa. Ang importante nasa akin sya. Pero hindi ko rin maiwasan ang hindi usisain ang mga taong iyon. Kinuha ko ang mga numbers at isa-isang kinaibigan (textmate nga). Mabait naman ang iba. Gumawa ako ng samut-saring dahilan at palusot kung sakaling magtanong sila kung saan ko nakuha ang mga cellphone numbers nila. May mga taong madali kong nakagaan ng loob at sa kanila ko sinabi ang tunay na dahilan at kung paanong nakuha ko ang mga numbers nila.
Sa madaling salita, ang iba sa kanila, naging kaibigan ko na rin. Nagkwento narin ako sa iba sa kanila at nakisimpatiya nama sila. Naintindihan nila ang sitwasyon ko nong mga panahon na iyon. Matapos ang lahat ng nalaman ko, nagawa ko parin siyang patawarin dahil nga mahal ko.
Natuloy ang pag-aaral ko sa Unibersidad na malapit lang sa kanila. Para medyo makatipid narin, at dahil nga malapit din ang paaralan sa bahay nila, nagdesisyon akong tumira sa kanila bilang boarder. Doon lalong lumalim ang pagsasama namin. Naging maayos ang lahat sa amin, masaya at maayos ang lahat. Habang ako nag-aaral, abala naman siya sa paghahanap ng trabaho. Di nagtagal ay nakakita naman siya… isang call center na malapit lang din naman… naging maayos ang set up namin noong una. Nasapaaralan ako sa umaga at nasa trabaho naman siya sa gabi. Mahirap sa una, dahil may mga gabing gusto ko siyang katabi sa pagtulog pero walang magagawa kundi ang magtiis.
Weekends ang “off” niya kaya lang umuuwi naman ako sa bahay namin para makasama naman ang pamilya ko. At dahil tuwing sabado at linggo nalang ang araw na pareho kaming libre, Linggo nalang ako umuuwi sa bahay para magkasama kami sa sabado. Naging maayos uli ang lahat.
…itutuloy
Classy things to say when stressed
-
"Okay, okay! I take it back. Unfuck You!!!"
-
"You say I’m a bitch like it’s a bad thing?"
-
"How many times do I have to flush before you go away??"
-
"Well this day was a total waste of make-up."
-
"Well aren’t we a bloody ray of sunshine?"
-
"Don’t bother me. I’m living happily ever after."
-
"Do I look like a fucking people person?!"
-
"This isn’t an office. It’s HELL with fluorescent lighting."
-
"I started out with nothing, still have most of it left."
-
"I pretend to work, they pretend to pay me."
-
"YOU!!! Off my planet!!!"
-
"Therapy is expensive. Popping bubble plastic is cheap. You choose."
-
"Practice random acts of intelligence and senseless acts of self-control."
-
"Errors have been made. Others will be blamed."
-
"And your cry-baby, whiny-assed opinion would be…?"
-
"I’m not crazy. I’ve been in a very bad mood for 30 years."
-
"Sarcasm is just one more service I offer."
-
"Whatever kind of look you were going for, you missed."
-
"Do they ever shut up on your planet?"
-
"I’m not your type. I’m not inflatable."
-
"Stress is when you wake up screaming and you realize you haven’t gone to sleep yet."
-
"Back off!!! You’re standing in my aura."
-
"Don’t worry, I forgot your name too."
-
"I just want revenge. Is that so wrong??"
-
"I work 45 hours a week to be this poor."
-
"Nice perfume. Must you marinate in it?"
-
"Not all men are annoying. Some are dead."
-
"Wait… I’m trying to imagine you with a personality."
-
"Chaos, panic and disorder… my work here is done."
-
"Ambivalent? Well, yes and no."
-
"You look like shit. Is that the style now?"
-
"Earth is FULL. Go HOME!"
-
"Aw, did I step on your poor little bitty ego?"
-
"I’m not tense, just terribly, terribly alert."
-
"A hard-on doesn’t count as personal growth."
-
"You are depriving some village of an idiot."
-
"If assholes could fly, this place would be an airport."
Sosyal Na Si Inday
Dahil sa tindi ng kahirapan sa probinsya, namasukan si Inday bilang katulong sa Maynila. Habang ini-interview ng amo?
Amo: Kelangan namin ng katulong para mag ayos ng bahay, magluto, maglaba, magplantsa, mamalengke, at magbantay ng mga bata. Kaya mo ba ang lahat ng ito?
Inday: I believe that my trained skills and expertise in management with the use of standard tools, and my discipline and experience will contribute significantly to the value of the work that you want, my creativity, productivity and work-efficiency and the high quality of outcomes I can offer will boost the work progress.
Amo: [nosebleed]
Nakaraan ang dalawang araw, umuwi ang amo, nakitang me bukol si junior.
Amo: Bakit me bukol si junior?
Inday: Compromising safety with useless aesthetics, the not-so-well engineered architectural design of our kitchen lavatory affected the boy’s cranium with a slight boil at the left temple near the auditory organ.
Amo: [nosebleed ulit]
Kinagabihan, habang naghahapunan.
Amo: Bakit maalat ang ulam?
Inday: The consistency was fine. But you see, it seems that the increased amount of sodium chloride (NaCl) affected the taste drastically and those actions are irreversible. I do apologize.
Amo: [nosebleed na naman]
Donya: Bakit tuwing paguwi ko, nadadatnan kitang nanunuod ng tv?!
Inday: Because I don’t want you to see me doing absolutely nothing.
Donya: [hinimatay]
Kinabukasan, sinamahan ni Inday si junior sa principal’s office dahil di makapunta ang amo at donya.
Principal: Sinuntok ni junior ang kanyang kaklase.
Inday: It’s absurd! It was never a fact that he will inflict a fight. I can only imagine how you handle schizophrenic kids on this educational institution. Revise your policies because they suck!
Principal: [nag resign]
Pag dating sa bahay, nandun na ang amo, galit na galit.
Amo: Inday, bakit nagkalat ang basura sa likod ng bahay?!
Inday: A change in the weather patterns might have occurred wrecking havoc to the surroundings. The way the debris are scattered indicates that the gust of wind was going northeast causing damage to the path it was heading for.
Amo: [nosebleed ulit]
Habang nagluluto si Inday ng hapunan, malikot si junior.
Inday: Stop your raucous behavior. It is bound to result in property damages and if that happens there will be corresponding punishment to be inflicted upon you!
Junior: [takbo sa CR, punasan ang nagdudugong ilong]
Pagkatapos magluto, nanood na ng TV si Inday. Nabalitaan nya umalis si
Angel Locsin sa GMA 7.
Junior: Bakit kaya sya umalis?
Inday: Sometimes, people choose to leave not because of selfish reasons but because they just know that things will get worse if they’ll stay. Leaving can be a tough act, and it’s harder when people can’t understand you for doing so.
Junior: [tuloy ang pagdugo ng ilong]
Nung gabing yon, me nag text ke Inday. Si Dodong, ang driver ng kapitbahay, gusto maki pag text-mate.
Inday: To forestall further hopes of acquaintance, my unfathomable statement to the denial of your request - Petition denied.
Di nagla-on, dahil sa tyaga ni Dodong, nagging syota nya rin si Inday.
Pero di tumagal ang kanilang relasyon, at nakipag-break si Inday ke Dodong.
Inday: The statute restricts me to love you but you have the provocations. The way you smile is the proximate cause why I love you. We have some rules to think of. We have no vested rights to love each other because the upper household dismissed my petition!"
Dodong: Perhaps you are mistaken, what you seem to contrive as any affections for you are somewhat half-hearted. I was merely attempting to expand my network of interests by involving you in my daily recreation. Heretofor, you can expect an end to any verbal articulation from myself"
Me dumaan na mamang basurero, at narinig ang usapan ni Inday at Dodong.
Basurero (sabi ke Inday): Be careful in letting go of the things you thought are just nothing because maybe someday you’ll realize that the one you gave away is the very thing you’ve been wishing for to stay.
Narinig ang lahat ng eto ng amo ni inday.
Amo: [nagpakamatay]
Deal Or No Deal (Fearturing Inday)
Nang sumali si Inday sa Deal or No Deal…
Kris: Magandang gabi mga kapamilya, sa gameshow na ito importante ang sagot sa nag
iisang katanungang Deal or no Deal. Ang ating player ngayong gabi ay walang iba kundi ang fastest-rising household services manager na si Inday!
(umentra si Inday at nagpalakpakan ang mga tao)
Ok Inday, choose a briefcase.
Inday: Kris, I would opt for case #4 please.
Kris: Briefcase # 4… si Sharmel. Inday, matanong ko lang, how did you come up with the number 4?
Inday: Oh, do you really want to know Kris?
Kris: Oo naman. I’m sure kaya ko naman maintindihan yung sasabihin mo eh.
Inday: The number 4 was acquired based on a probability distribution function that involves integrating up to an area greater than or equal to that random number which should be generated between 0 and 1 for proper distributions.
Kris: Syet. tanong tanong pa kasi eh. Ok Inday, choose 6 briefcases to open.
Inday: I would opt for 7, 24, 12, 2, 15 and 20.
Kris: Wait lang Inday, usually isa isa lang ang pagbubukas natin ng case…
Inday: Why is that? As if I can change the outcome if we’re to open a case each time I blurt out a number as opposed to opening each case immediately one after the other right?
Kris: Hayyy…babaguhin pa talaga mechanics (bulong sa sarili).
Anwyay, di bale na lang nga… tuloy tayo. Number 7. Natalie buksan na!!
[Yung audience sumisigaw ng LOWER!! LOWER!!!]
Kris: Teka lang, bago natin buksan… Inday, usually ang mga contestants naten ay sumisigaw ng "LOWER" every time magbubukas ng case.
Inday: Kris, I guess that’s not the way I was taught in grade school. You see, I was taught that we should only use the comparative form of the word or add "ER" to the adjective if we are comparing two things. And since it is only the first briefcase that we are going to
open, we have nothing to compare it to. Am I right?
[natahimik ang audience at napaisip]
Kris: Oo nga no! Sige Natalie, Buksan mo na.
[Ang laman ng briefcase 7 ay Piso… Palakpakan ang mga tao]
Kris: Good start! Ano yung next case mo ulit?
Inday: Case number 24 please.
Kris: Chloe… buksan na…
[Audience sumisigaw ulit ng LOWER!! LOWER!!]
Kris: Wait lang guys, Inday may nabuksan ng case baket di ka pa rin sumisigaw ng "Lower"?
Inday: Oh my goodness Kris, how long have you been doing this? Have you ever encountered a value that is lower than a peso in this game? Tell me, is there any value left lower than the one we just opened?
Sheesh.
[Napaisip ulit ang audience at natahimik]
Kris: Aarrgghh!!!! Chloe buksan na lang nga, pati na rin yung 12, 2, 15 and 20 buksan na rin para matapos na. [naiirita na]
[At sunod sunod na ngang nabukas ang mga case ni Inday]
[nag-ring ang phone]
Inday: Ahh Kris, to save more time can you tell Banker that I’m not interested in his first offer. In the history of this game of chance, I have yet to see someone accept a first offer from the banker. It’s quite pathetic and pretentious for contestants to pause and look around the audience as if asking for advice before ultimately rejecting the first offer. I mean come on, isn’t that a waste of airtime?
Banker: Potahhh!!! [narinig sa set kahit sarado ang kwarto ni banker]
- Ito ang unang pagkakataon na marinig ng mga audience ang boses ni
banker sa Deal or no Deal.
